Sommige mensen groeien vanzelf uit tot het kloppend hart van een vereniging. Niet omdat ze dat per se willen, maar omdat ze simpelweg niet anders kunnen. Ad Oomen is zo iemand.
Toen zijn zoon Lars in 1997 begon met voetballen bij UVV’40, stond het voor Ad eigenlijk al vast: hij ging meehelpen. Want een club draaiende houden, dat gebeurt niet vanzelf, en dat besef zat er bij hem vanaf het begin goed in. Wat volgde waren bijna tien jaar waarin Ad zich met volle overtuiging inzette als jeugdleider, trainer en grensrechter. Altijd aanwezig, vaak met een lach, maar ook streng wanneer dat nodig was. Ad hield van duidelijkheid. Geen ingewikkelde voetbaltermen of tactische hoogstandjes. Als iemand riep: “maak het veld groter”, dan keek Ad verbaasd om zich heen – groot genoeg, toch? “Gebruik de vrije ruimte?” Had je soms een raket bij je? En bij “meer knijpen” vroeg hij zich hardop af waar hij in hemelsnaam wasknijpers vandaan moest halen. Nee, bij Ad ging het om de kern: lekker voetballen, goed verdedigen en vooral meer scoren dan de tegenstander. Niet meer en niet minder.
Maar zijn inzet stopte niet langs de lijnen van het veld.
Bij het jaarlijkse voetbalkamp voor de jeugd was Ad er natuurlijk ook bij. Drie dagen lang plezier, energie en weinig slaap, voor de kinderen én voor Ad zelf. Het kamp was ieder jaar weer een hoogtepunt, afgesloten op Jeugdland, waar met kleine oogjes maar grote verhalen werd nagepraat, vaak met een welverdiend biertje in de hand.
Ook bij de tweejaarlijkse vlooienmarkt in Ulvenhout is Ad een vertrouwd gezicht. Of het nu ging om het inzamelen, sorteren of verkopen van spullen, hij staat er. Niet voor zichzelf, maar voor het grotere geheel: het UVV’40-gevoel. Met die kenmerkende glimlach en een serieuze aanpak als het moest.
Ad is gewoon Ad. Twee letters, vooraan in het alfabet. Geen poespas, geen gedoe. Duidelijk, betrokken en altijd zichzelf. Iemand die afspraken nakomt, die er staat wanneer het nodig is, en die met zijn snelle, ad-rem opmerkingen menig moment nét wat lichter maakt.
Het is dan ook meer dan terecht dat zijn jarenlange inzet en betrokkenheid zijn bekroond met een Koninklijke onderscheiding: Ad is benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Een erkenning voor alles wat hij, vaak vanzelfsprekend en zonder ophef, heeft betekend voor de vereniging en de gemeenschap. Veel UVV'ers kennen wel de uitspraak: 'Niet voor het eigen gewin, maar voor het UVV-gezin!
In een wereld die soms best ingewikkeld kan zijn, is iemand als Ad goud waard. Als vrijwilliger, maar vooral als mens.
